قند خون و حساسیت به انسولین یک چیزند؟
قند ناشتا، HbA1c و حساسیت به انسولین شاخص‌های متفاوتی هستند. بهترشدن یکی از آن‌ها به معنای درمان کامل بیماری یا بهبود قطعی همه شاخص‌ها نیست. برای ارزیابی برنامه، آزمایش‌ها، روند وزن و داروها باید کنار هم بررسی شوند؛ احساس سبکی بعد از نخوردن غذا معیار کنترل دیابت محسوب نمی‌شود.
کارآزمایی دیابت نوع دو چه نشان داد؟
در پژوهشی شش‌ماهه با ۷۵ فرد مبتلا به چاقی و دیابت نوع دو، زمان‌محدود هشت‌ساعته و محدودیت روزانه انرژی، هر دو HbA1c را نسبت به گروه کنترل کاهش دادند. تفاوت روشنی در این شاخص بین دو روش وجود نداشت. مطالعه کوچک و تحت نظارت بود؛ نتیجه آن مجوز اجرای خودسرانه همین برنامه برای تمام مبتلایان نیست.
آیا بدون کاهش وزن هم اثر ممکن است؟
در مطالعه‌ای کوچک و کوتاه روی مردان دارای پیش‌دیابت، خوردن زودهنگام در بازه شش‌ساعته با بهبود حساسیت به انسولین همراه بود، درحالی‌که وزن حفظ شد. این یافته از اهمیت احتمالی زمان‌بندی حمایت می‌کند، اما برای تعمیم به زنان، افراد سالم یا همه بیماران کافی نیست و اثبات پیشگیری قطعی از دیابت محسوب نمی‌شود.
ایمنی از نتیجه مهم‌تر است
انسولین و بعضی قرص‌های دیابت در زمان حذف وعده‌ها می‌توانند خطر افت قند را بالا ببرند. تغییر مقدار یا ساعت دارو باید با درمانگر انجام شود و برنامه پایش قند مشخص باشد. در صورت لرزش، تعریق، گیجی یا ضعف غیرعادی، به ادامه فستینگ اصرار نکنید و طبق برنامه درمانی افت قند عمل کنید.
این مطلب آموزشی است و جای تشخیص یا برنامه غذایی فردی را نمی‌گیرد. انتخاب رژیم باید با بیماری‌ها، داروها و نیازهای شما هماهنگ باشد.